domingo, 27 de setembro de 2020

Doutor Enrique Marescot Iglesias

 O monumento dedicado ao Doutor  Marescot, atópase situado preto da que foi a súa casa, na parte esquerda do Goberno Civil, nos xardíns que levan o seu nome, diante do que foi a  Maestranza, despois Cuartel de San Fernando e hoxe  Facultade de  Belas Artes.

 Don Enrique  Marescot Iglesias foi un dos pontevedreses máis queridos e venerados en todos os sectores sociais, excelente cirurxián, director do Hospital Provincial, e unha infinidade de cargos máis, que soubo desempeñar con gran certo pero sobre todo como máis se lle lembra é como "o médico dos pobres".

"Moi poucas persoas", lembra décadas despois a súa familia, "saben que estudou a carreira sen libros, xa que carecía da economía suficiente para adquirilos".

Foi auxiliar no Hospital polo exiguo soldo que lle permitía compaxinar o traballo cos estudos de Medicina e o seu irmán Patricio facilitáballe os apuntamentos. Esa intensa vocación, o traballo e tamén as profundas conviccións relixiosas inculcadas polos seus pais serían constantes que o acompañarían durante o resto da súa vida, así como a compaixón polos que, como antes o, son pobres.

A súa familia non o esquece: a primeira vez que pasou consulta foi a un veciño do barrio de San Roque. Contoullo loxicamente satisfeito á súa nai, que despois de escoitalo preguntoulle canto gañara polos seus coñecementos médicos. "El contestoulle con toda naturalidade: como lle ía a cobrar a esa xente se é máis pobre que nós?".

O monumento é obra de Fernando Campo, o busto, os relevos e o escudo son de bronce, a fonte e o pedestal de granito, na parte posterior do mesmo pódese ler: "Ao doutor Enrique  Marescot, que consagrou a súa vida á cirurxía, á práctica do ben e da caridade".

Os relevos son tres, o primeiro representa a medicina, o segundo a caridade e o último a fe.

mércores, 19 de agosto de 2020

Evolución da Ponte do Burgo - Unha viaxe de 800 anos


Postal da Ponte do Burgo de Pontevedra,
 onde se atopaba un dos fielatos
 máis conflitivos do motín de 1892.
2020

A ponte que chegou a nós case non ten elementos orixinais da longa ponte que segundo apuntan todas as fontes, se construiu hai máis de 800 anos, no século XII. En 1165 Fernando II de Galiza e Alfonso I de Portugal asinan a Paz do Lérez “super flumen Lerice in vetula ponte”, polo que existiría unha vella ponte aínda que se estivese construíndo a nova. Ou non.. 

Evolución
SEIS SÉCULOS SEN USO
. Parece que a construiron perto da antiga ponte romana, que a mediados do século XII era unha ruina En 6 séculos case non tivera uso, xa que a sociedade altomedieval vivía recluída en poboados autárquicos e pouco urbanizados.

CADA VEZ MÁIS CEGA. Orixinariamente a ponte non chegaba aos 300 m, entre os estribos e a parte central. Os ensanches da vila e a procura de maior calado nun río cada vez máis cheo de sedimentos fóron obrigando a cegala cada vez máis.

NOVA INFRAESTRUTURA. O reino precisaba infraestruturas viarias para a loxística comercial dos novos portos que se ían creando. O camiño natural da depresión meridiana servía de novo para comunicarnos de norte a sur.

Foto Zagala - 1885
PERDE O PRIMEIRO OLLO. Nos séculos XVI e XV realizáronse ampliacións. Un viaxeiro hamburgués en 1494, Jerónimo Münzer, deixa escrito que Pontevedra ten unha fermosa ponte ten 14 ollos. Segundo se ten constatado, a ponte perde o seu primeiro ollo dos 15 orixinais por esa época, ao construirse un novo malecón para aumentar o calado do peirao.

ADEUS AO PETRIL. As duras inclemencias meteorolóxicas entre 1571 e 1640 (que algúns autores chamaron “pequena idade glaciar”) contribuiron a cegar e deteriorar a ponte debido aos arrastres en suspensión. Tanto foi así que en novembro de 1658 derrubouse o petril para que a auga circulase libremente sobre a ponte.

O BALDI. Sobre 1570 o mestre Mateo López acometera unha reforma, que foi a que inmortalizou Pier María Baldi en 1669 aproveitando a viaxe de Cosme III de Médicis. Entón tiña 12 arcos, os mesmos que cando en 1697 alguén describe as medidas da ponte: 158 m de longo e 3,75 de ancho.

DOCE ARCOS NO SÉCULO XVIII. En 1719 os ingleses ocuparon Pontevedra durante 10 días. Ao abandonar a cidade destrúen as torres da ponte e o edificio da cadea, que reedifican en 1750. Nese momento, o Padre Sarmiento fala dunha ponte de  construción moderna de 12 arcos.

ADEUS AO CASTELIÑO. En 1780 o arcebispo Malvar impulsa o camiño real entre Ponte Valga e Ponte Sampaio, o que supuxo o ensanche da ponte dous metros, derrubando o casteliño de entrada desde O Burgo e a propia torre da ponte.

BARANDA METÁLICA. -En 1890 volve a retirarse o petril de pedra e instalarse unha baranda metálica e incorpórase un voladizo sobre canzorriños. En 1904 faise un novo malecón e desaparecen totalmente os restos da cadea. Pouco despois, en 1915, substitúese a lousa da calzada por lastro. A historia da ponte e as súas ampliacións, chega en 2018 a un novo chanzo evolutivo. Recupera a súa camiñabilidade e incorpora elementos tan contemporáneos como a luz, convertíndose nun destacado monumento urbano que exhibirá o seu valor as 24 horas do día.

1954
A REFORMA DE 1954 -  En 1954 chega a gran reforma, que costou millón e medio de pesetas, e comezou tras construir unha pasarela de madeira para a circulación das persoas. Desmontaron toda a superestrutura da ponte, reforzaron as antigas bóvedas e construiron outras de formigón armado recuberto de sillería. Estes arcos “exteriores” que voan sobre a antiga estrutura, teñen entre 9 e 13 metros de luz, conseguindo un aspecto uniforme e de peculiar singularidade. Daquela incorporárase un alumeado de 12 farolas de esbelto fuste de formigón, con 2 lámparas cada unha, e os detalles  ecorativos de significación xacobea.


As excavacións no cabeceiro sur da Ponte do Burgo

 

As escavacións do lado sur da ponte do Burgo fóron unha espléndida fonte de información sobre a ponte, a cidade e o camiño. A historia de Pontevedra débelle moito a este lugar. Na primeira escavación (1988) apareceu sobre todo o famoso Miliario de Hadriano, datado no ano 134 da nosa era. Unha escavación suspendida precipitadamente polas autoridades da época, pero xenerosa en sobre o noso pasado. Restos de estruturas construídas nas idades media e moderna, edificios que arrodeaban a ponte, calzadas, a torre de entra  da á cidade, malecón, etc

Arco cego do portuario

Na escavación de 2006, os arqueólogos atoparon dous miliarios, un máis novo, de principios do século IV e dedicado ao emperador Maximino II, e o outro é da época do emperador Nerva, século I. Unha das estruturas máis interesantes foi o malecón portuario do século XV, un primeiro avance da cidade sobre o río. Contaba cun senlleiro arco apuntado cego. Algúns pilotes de madeira (que hoxe están protexidos por tubos de plástico) servían de soporte a unha estrutura de madeira sobre a que se realizaban os labores de estiba. Tamén fóron aparecendo restos de cerámica, sobre todo de entre os séculos XV e XVI de procedencias tan lonxanas como Sevilla, Valencia, así como moedas da época de Enrique IV ou dos Reis Católicos. Outros muros dos que as escavacións deron noticia fóron os da seguinte ampliación do peirao, no século XVI, así coma alicerces da Porta da Ponte e o seu cárcere anexo. Un camiño exterior construido con lousas de granito datouse entre os séculos XVII e XVIII, e chegou a nós perfectamente conservado.

Máis recentes son os alicerces da antiga praza de abastos, do século XIX, no solar que ocuparan a cadea e a torre da ponte. En 2006 aprovietouse a escavación para facer partícipe a veciñas e veciños dos valores da historia e a arqueoloxía, adaptando por medio de andamios o espazo escavado para explicar este interesante quilómetro cero de Pontevedra.




O mercado ou "Praza de abastos"

 Na acta municipal do 5 de marzo de 1884 pódese ler coma “unha das melloras que máis imperiosamente reclama a poboación é sen dúbida a construción dunha Praza de Abastos que satisfaga os intereses  públicos, non só polo que toca a vida e comodidade, senón tamén a hixiene e salubridade”. Unha demanda que foi satisfeita en 1885, cando se aproba e executa o proxecto encargado a Sesmero dun
mercado cuberto. O emprazamento escollido foi o solar ocupado polo vello cárcere.
Na imaxe de abaixo podemos ver o actual Mercado. Vese que houbo un pequeno desprazamento con respecto á primera ubicación.
Actualmente no segundo andar  está preparado con distintos negocios para tomar ben unha cervexa do país como unhas tapas da diferente gastronomía galega.

O cabeceiro sur da Ponte do Burgo

 A cabeceira sur da Ponte, a que toca a cidade, estivo ocupada por varios edificios ao longo do tempo. A cadea é un dos máis significativos, xa que ocupaba as prantas superiores do arco de entrada.

A fins do século XV está documentado que existía unha porta cun terreo baleiro anexo pola súa esquerda. Supónse que a porta de entrada á cidade tería un corpo defensivo superior.

En 1595 edifícase un novo presidio, que debe ser o que aparece no debuxo de Baldi de 1669. A cadea sería o edificio adosado á porta da ponte, cara á esquerda. A fins do sXVII presentaba un estado ruinoso.

Tanto a ponte como a cadea deberon ser reformados entre os séculos XVII e XVIII, e derrubados polos ingleses en 1719. En 1750 constrúese un novo complexo de porta e cadea, que tampouco dura moito.

A mediados do século XIX xa non aparece a torre nen a porta da ponte, aínda que sí o edificio anexo. Suponse que se debeu á ampliación do camiño de Santiago a Pontesampaio impulsada polo Arcebispo Malvar, e tamén á invasión francesa de 1809. A mediados do XIX trasládase ao Campo de San Xosé, onde hoxe se levanta a Audiencia.

A muralla de Pontevedra

 Entre a fundación da cidade perto daquela vella ponte romana, no século XII, e o século XV, vai desenvolvéndose a muralla, con clara función defensiva. Ao longo dos séculos e tras batallas nobiliarias, pestes, pocas de prosperidade e revolucións como a Irmandiña, a muralla vai ampliándose cara ao leste, mantendo a parte máis alta, Santa María, como vixía do último treito do Lérez.

A partires do S XV deixa de ter un carácter defensivo e pasa a ter unha función de control fiscal e sanitario. En 1850 a muralla comeza a derrubarse, como todo tipo de edificios que parecesen vellos, entre eles a igrexa de San Domingos. 
Evolución da muralla. Cando se fundou a cidade (1169) construíase a nova ponte perto da vella, a que deu orixe ao nome de Pontevedra. Desa época é o primeiro núcleo murado, entre Santa María e As Cinco Rúas. No século XIII amplíase cara ao peirao e a actual praza de Méndez Núñez grazas ao pulo das cidades costeiras galegas, onde se desnvolve a pesca. A comezos do XIV volve a ampliarse ata a Ferraría. As ordes mendicantes que se están instalando, Santa Clara, San Francisco e San Domingos, quedan fóra do recinto urbano. Despois da crise de mediados do século XIV, en que se estanca a cidade, volve a tomar músculo coa concesión da Feria Franca e o desenvolvemento comercial do SXV tras a revolta Irmandiña. Entre mediados e fins do século XV a muralla chega xa a Michelena e Cobián Roffignac. É precisamente cabo da ponte onde a muralla sofre máis modificacións, pois os constantes recheos obrigan a cambiar o curso do muro.

A importancia do mar no desenvolvemento de Pontevedra

 
Ver o catálogo da Exposición da Ponte do Burgo (2020)

A fundación da cidade de Pontevedra e o Camiño de Santiago

Fernando II Despois de varios séculos de abandono, a cidade fúndase no século XII grazas ao desenvolvemento do comercio marítimo e terrestre. Camiños e infraestruturas volven cobrar valor grazas ao auxe urbano daquel tempo. É probable que aínda existisen os restos da vella ponte romana.

O promontorio de Santa María servía de vixía para o control da ría e a ponte. Será en principio unha cidade fortaleza no contexto das loitas entre os reis do norte e o sur. Semella que os portugueses pretendían expandirse ata o Lérez.

En 1165 Fernando II e Alfonso I de Portugal asinan a Paz do Lérez sobre a vella ponte, se ben ao ano seguinte o portugués toma o castelo de Cedofeita, na actual parroquia de Lérez, que retén ata 1169, momento en que é recuperado por Fernando II.

En 1163 Fernando II dona ao mosteiro de Poio a metade da igrexa de Santa María. É o primeiro documento escrito que nos sitúa na historia. Pouco despois, en 1169, o mesmo rei de León e Galiza concede o Foro de Pontevedra, tal como recolle o documento de confirmación asinado por Alfonso X en 1264. O Foro é o recoñecemento explícito da súa condición urbana da cidade.

Na época da fundación de Pontevedra por Fernando II de Galiza, Asturias e León, (1169) remata a construción da catedral de Santiago. O Pórtico da Gloria é de 1174. Este país recibe milleiros de peregrinos.
En 1180 o rei concédelle a vila ao arcebispo de Compostela. Pontevedra vai ir converténdose nun dos máis importantes enclaves costeiros de Galiza. Chegou a ser durante o século XV a maior vila do país.
Segundo parece, as peregrinacións desde Portugal a Compostela xa viñan de tempos atrás, pero aumentan a partires do século XII, co desenvolvemento urbano e de infraestruturas.
Foi sonada a peregrinación da Raíña Santa, Isabel de Portugal, no século XIV, concretamente en 1325. Posteriormente en 1502 facía o mesmo o rei Manuel I desde Lisboa, provocando esa tendencia de peregrinaxe popular de milleiros de persoas de alén do río Miño, que continúa no día de hoxe.
No século XIX, máis do 80% dos peregrinos estranxeiros atendidos no Hospital Real compostelano son de alén do Miño.
Moitos son os persoeiros de calquera país do mundo que parten de algún lugar de Portugal para chegar a Santiago a través de Pontevedra e a famosa depresión meridiana, auténtica vía natural para percorrer de sur a norte o oeste galego.

Turoqua e a Vía XIX

Turoqua sería unha mansio ubicada perto da vía XIX. Serviría para a vixiancia, mantemento e dar acougo a transeúntes. Arqueólogos e historiadores contan que debeu ser un importante foco comercial debido aos materiais importados que se atoparon nalgúns castros da comarca (Mourente, S. Cibrán, Salcedo, Campañó, Verducido, Lérez, Maúnzos).

Os miliarios atopados no eixo norte sur axúdannos a imaxinar o poboamento destes lugares hai uns 1.800 anos: O de Hadriano en Salcedo (134), o de Maximino e Máximo en Tomeza (ano 238), o de Caracalla (214) en Alba e o de Magencio (350), en Cerponzóns.

Mentres durou o imperio romano, mantívose a infraestrutura de comunicacións uns cantos séculos máis. Despois, aquela vella Turoqua foi esmorecendo, como tamén o comercio, a seguridade, os coñecementos técnolóxicos, etc.  

Deixou de ter sentido e a xente optou por vivir nos poboados darredor, onde era máis doado cultivar e subsistir. A cidade desaparece, estímase que durante máis de 6 séculos.

VÍA XIX 

Ao chegaren ao noroeste peninsular, os romanos utilizan vellos camiños preexistentes ou naturais, como a famosa depresión meridiana, que percorre o sur do país tocando os vértices interiores das Rías Baixas.

Desde Bracara Augusta dirixíase ata Lucus Augusta e de ahí a Asturica Augusta. Braga, Lugo e Astorga. As tres capitais do noroeste romano. En total 299 millas, case 500 km.

Segundo parece, a vía chega á actual Pontevedra acompañando o río Tomeza ou dos Gafos, que deixa para continuar polo Gorgullón, Peregrina, Soportais, e chega á ponte por Real, seguindo cara ao norte pola Santiña, Alba e Cerponzóns.

Ata o século XII non volvería a rexurdir o comercio terrestre e marítimo. Con el renace o núcleo urbano no que hoxe vivimos nós. Artigos relacionados  A orixe do nome de Pontevedra . -  A fundación de Pontevedra como cidade urbana  - Ver catálogo da exposición

A orixe do nome de Pontevedra

Segundo explica Xesús Portas Ferro, “en case todos os documentos latinos dos séculos XII e XIII, o nome da vila aparece nas formas Ponteveteri e Ponte Veteri” porque os escribáns estaban calcando no seu latín unha construción romance herdada do latín vulgar. Ademais, engade que “nos documentos escritos en galego aparece soamente a forma romance Pontevedra” e, de feito, na lingua falada “o burgo nunca tivo outro nome ca o de Pontevedra”.

O topónimo Pontevedra deriva do latín PONTEM VETERAM, que significa “a ponte vella”. Refírese, polo tanto, a unha ponte que xa era antiga cando lle deron ese nome que chegou ata nós.

A orixe do nome Lérez é un misterio. Aparece con pequenas variantes en textos medievais, xa desde o  século X (910, 916…). Sabemos que vén de moi antigo e sabemos que non ten orixe no latín. É case seguro que forma parte do herdo que chegou ata nós desde as linguas indoeuropeas, anteriores ao latín.

O nome do barrio pontevedrés do Burgo ten, como Pontevedra, un significado transparente; quere dicir “arrabalde, barrio”. Vén do latín vulgar BURGUS, e este do xermánico BŬRGS que viña sendo “cidade pequena”, “forte”. 

Outras Pontevedras en Negreira e na Gudiña. Ámbalas dúas preto de leitos fluviais. A primeira a uns metros do río Tambre e a segunda á beira do Pereiro. Artigos relacionados:  Turoqua e a Vía XIX   -  A fundación da cidade de Pontevedra

  Sacado do Catálogo Exposición da Ponte do Burgo

mércores, 6 de maio de 2020

Cadernos de Historia 16

 A serie de  Cadernos de Historia 16 foi publicada a partir de 1985. Estes cadernos, escritos por destacados especialistas, desenvolven en profundidade diversas temáticas da historia universal e da Historia de España. A súa primeira edición (1985) está composta de 300 cadernos. A segunda edición (1995) está composta de 100 cadernos. Aquí atópanse os links para descargar os arquivos pdf. (en castelán). Índice dos cadernsos:001 Los Fenicios  -  002 La guerra civil española -  003 La enciclopedia   - 004 El Reino de Granada -  005 Flandes contra Felipe II  - 006 Micenas  - 007 La Mesta  - 008 La desamortización  -  009 La Reforma Protestante  - 011 Así nació Cataluña  - 012 Roma contra Cartago -  013 La España de Alfonso X  -  014 Esparta  -  015 La Revolución Rusa - 016 Los Mayas  - 017 La Peste Negra - 018 Así nació el Castellano -  019 Así nació Alemania -  020 Los Celtas en España  -  021 Así nació el Islam -  022 La Segunda República  -  023 Los Sumerios  - 024 Los comuneros  -  025 Los Omeyas -  026 Numancia contra Roma  -  027 Los Aztecas  -  028 La España del siglo XVII  -  029 Los Abbassies  -  030 El desastre del 98  -  032 La Conquista de México   033 El Islam  -  034 El boom económico español  -  035 La Primera Guerra Mundial (1)  -  036 La Primera Guerra Mundial (y 2)  -  038 Judios en la España medieval  -  039 El reparto de África  -  040 Tartessos  -  041 la disgregación del Islam  -  044 La ilustración española  -  046 Aragón en el Mediterráneo   -  047 Así nació Israel  -  048 Las Germanias  -  049 Los Incas  -  051 Las cortes medievales  -  052 La conquista de Perú  -  053 Jaime I y su época  -  054 Los Etruscos  -  055 La revolución mexicana  -  056 La cultura del siglo de oro  -  057 Hitler al poder  -  058 Las guerras cantabras  -  059 Los orígenes del monacato  -  060 Antonio Pérez y su época  -  061 Los Hititas  -   062 Juan Manuel y su época  -  063 Simón Bolivar  -  064 La regencia de María Cristina  -  065 Así nació Andalucía  -  066 Las herejías medievales  -  067 La caída de Roma  -  068 Alfonso XII y su época  -  069 Los Olmecas  -  071 La Segunda Guerra Mundial (1)  -  072 La Segunda Guerra Mundial (2)  -  073 La Segunda Guerra Mundial (3)  -  074 La Segunda Guerra Mundial (y 4) - 075 Las Internacionales obreras  -  076 Los concilios medievales  -  077 Consolidación de Israel  -  079 La conquista de Canarias  -  080 La religión romana  -  082 La conquista de Toledo  -  083 La guerra de los treinta años  -  084 América Colonial  -  085 Guerra en Asia (1)  -  087 Guerra en Asia (y 3)  -  090 Independencia de África  -  091 El trienio liberal  -  093 Los payeses de remensa  -  098 La España de Alfonso XIII  -  099 El Greco y su época  -  101 El mito del dorado  -  102 El califato de Córdoba  -  103 Las legiones romanas  -  104 Las Guerras del opio  -  105 Los monasterios medievales  -  106 Las olimpiadas  -  107 Las Multinacionales  -  108 La Inquisición  -  109 Nuevas Fronteras  -  110 Santa Teresa  -  111 Vida cotidiana en Roma (1)  -  112 Vida cotidiana en Roma (y 2)  -  113 Mapa étnico de América  -  114 De Indochina a Vietnam  -  115 Caballeros medievales  -  116 Los viajes de Colón  -  117 El trabajo en Egipto  -  118 La España de Espartero  -  119 La Inglaterra victoriana  -  120 Catástrofes Medievales  -  121 Los afrancesados  -  122 España en el Pacífico  -  123 Comercio y esclavitud  -  124 La URSS de Lenin a Stalin  -  125 La reforma en Inglaterra  -  126 El voto en España  -  127 Mitos y ritos en Grecia  -  128 Campesinos medievales  -   129 La vida en el siglo de oro (1)  -  130 La vida en el siglo de oro (y 2)  -  131 Los movimientos ecologistas  -  132 La semana trágica  -  133 Sudáfrica  -  134 La pena de muerte  -  135 Agricultura en América  -  136 Los sacerdotes egipcios  -  137 Revolución agrícola en el XVIII  -  138 Los antiguos esclavos  -  139 Descubrimiento y descubridores  -  140 Las cruzadas  -  141 Pericles y su época  -  142 Los comerciantes del mediterráneo  -  143 La conquista de Valencia  -  144 Ciencia musulmana en España  -  145 La Europa de Metternich -  146 La agricultura romana  -  147 Los Incas y sus dioses  -  148 La España de Olivares  -  149 Napoleón Bonaparte (1)  -  150 Napoleón Bonaparte (y 2)  -  151 El Cristianismo en Roma  -  152 Sevilla y el comercio de Indias  -  153 Los Jesuitas en América  -  154 Carlomagno (1)  -  155 Carlomagno (y 2)  -  156 Filipinas  -  157 El anarquismo  -  158 Conflictos sociales en la Edad Media  -  159 La trata de negros  -  160 Cataluña y Felipe V  -  161 El Imperio Turco  -  162 La visión de los vencidos  -  163 El voto femenino  -  164 La Primera República  -  165 África, explotadores y explotados  -  166 Puertos comerciales en la Edad Media  -  167 La reforma en Europa  -  168 La institución libre de enseñanza  -  171 Recaredo y su época  -  172 La hueste indiana  -  180 La Revolución Francesa (y 3)  -  189 La Andalucía romana  -  197 España y la Gran Guerra  -  201 Felipe II -  202 Altamira -  203 La Commonwealth  -  204 La ciudad castellana medieval  -  205 El mundo de los Borgia  -  210 La China de Mao  -  211 La España de Carlos II  -  216 Las primeras ciudades  -  218 Viajeros en la Antigüedad  -  219 Los Templarios  -  222 Los Tracios  -  224 El colonialismo  -  226 La ciencia del Antiguo Egipto  -  228 Las siete maravillas  -  229 La China de Confucio  -  230 Cronwell y la revolución inglesa  -  233 El megalitismo Ibérico  -  236 Los Balcanes contemporáneos (1)  -  237 Los Balcanes contemporáneos (y 2)  -  238 La ruta de la seda  -  239 La reforma agraria en España  -  240 La revolución de 1905  - 241 La guerra de Troya  -  242 Los Condotieros  -  244 La conquista de Sevilla  -  245 La América de Roosevelt  -  246 Los Vikingos  -  247 La cultura helenística  -  248 El Madrid de los Austrias  -  249 Los árabes invaden España  -  250 El Japón Tokugawa  -  251 El oeste americano  -  252 Augusto  - 253 Barcelona Medieval  -  254 La huelga de 1917  -  255 Japón, de los Meiji a hoy -  256 La medicina en la Antiguedad  -  257 La revolución industrial  -  258 Jorge Manrique y su época  -  262 La mujer medieval  -  263 Los últimos descubrimientos  -  264 El Egipto Ptolemaico  -  265 Los Arameos  -  266 La guerra en la Edad Media  -  267 Conquista de Norteamérica  -  270 Así nació Canadá  -  272 Los Estados Pontificios (1)  -  273 Los Estados Pontificios (y 2)  -  274 Imperios africanos  -  287 La Mafia  -  296 La Castilla del Cid -  297 La segunda internacional - 298 Guerra del Golfo  -   Até o  momento teñen e  edición dixital 207 de cadernos de Historia 16 (1985)

O documental coas fotos de Galicia de Ruth Matilda Anderson

"Xa é posible seguir os pasos de Ruth Matilda Anderson por Galicia en 1924 e 1926. A moza fotógrafa estadounidense fixo un abraiante retrato do país  que nos traslada ao pasado.  Agora, a Asociación cultural Dous Punto Oito publicou na rede o seu documental A viaxe de Ruth. Dirixido por Jaime Pardo e Xosé Reigosa, o documental segue o fío da propia viaxe da fotógrafa Ruth Matilda Anderson e o seu pai pola Galicia. Con entrevistas a expertos, comparativa entre o escenario das fotos e o actual, entrevistas a descendentes dos protagonistas das imaxes e coidadas recreacións da viaxe, o documental permítenos comprender as circunstancias de elaboración dun dos corpus fotográficos máis importantes da Galicia de principios do século XX. Ruth Matilda Anderson viaxou dúas veces a Galicia, acompañada do seu pai Alfred que tamén era fotógrafo, por encargo da Hispanic Society of America, fundación dirixida por Archer M Huntington."

sábado, 4 de abril de 2020

JUAN RICO GONZALEZ:

Placa en memoria de
 todos os fusilados o 12 de novembro,
 situado
na rúa 12 de novembro,
chamada así na honra deles.
Juan Rico González, nado en Ferrol en 1895 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un militar galego.
TRAXECTORIA
Capitán de Gardas de Asalto, mandaba a 31ª Compañía de Pontevedra. O 16 de xullo de 1936 propuxo ao  gobernador civil Gonzalo Acosta Pan a detención dos xefes militares e dos elementos civís que conspiraban con eles. O gobernador non fixo caso das súas advertencias e enviono o 17 a Vigo, onde o Capitán tiña desprazada unha sección das súas forzas. Rico regresou a Pontevedra o 18, e púxose en contacto coa Fronte Popular. Convocouse unha  reunión das mocidades Socialistas Unificadas e dos partidos da esquerda. Rico arengounos e proporcionoulles as armas da garda municipal e as sobrantes de Asalto. Desautorizado polo goberno, o Capitán interveu as comunicación telefónicas.
Co golpe de Estado o 18 de xullo de 1936 foi detenido e xulgado en consello de guerra sumarísimo o 1 de novembro. Condenado a morte, foi fusilado na estrada de Campaño o 12 de novembro de 1936.   Traballo feito por Manuel A. A. (5ºC - Curso 2019-20). Ver en PDF  -   Artigo relacionado


Xeneral Rubín

Antero Rubín Homent, nado en Redondela o 15 de febrero de 1851 e finado en Ourense o 1 de maio de 1935, foi un xeneral político coñecido pola súa longa carreira en Cuba. Loitou na guerra de cuba, foi elexido deputado nas Cortes Xerais polo distrito de Quiroga, en Lugo en 1914 e durante a lexislatura dos anos 1921-1922 foi senador electo pola provincia de Zamora.
Traxectoria
Antero Rubín ingresou de xeito involuntario no exército o 11 de maiode1868 e aos dazaseis anos foi para Cuba co exército, de onde volveu aos poucos anos tras ascender ao rango de tenente. Estudou en Redondela, Vigo, Santiago de Compostela e Pontevedra.
En 1895 volveu a ser enviado a Cuba co Batallón Granada, composto por 700 homes, fixo fronte a insurrección en Potrero las Varas o 24 de setembro de 1895, na que venceu os patriotas cubanos, este triunfo valeulle diversas condecoracións. Unha vez recuperado asumiu as comandancias militares de Cienfuegos e Bayano. Xa no ano 1898 participou en batallas como as de Quemado e Guanacoa. Os días 22, 23 e 24 de xuño tomou parte nas batallas contra os estadounidenses (Batallas das Guásimas). O 1 de xullo presenciou a capitulación de Santiago de Cuba. O 14 de febrero de1898 a raíña rexente María Cristina de Borbón II Sicilias ascendeuno a xeneral de brigada. En 1901 pasaría a gobernador civil de Oviedo. En 1908 foi ascendido  a xeneral de división e dirixiu os gobernos militares de A Coruña, Zaragoza e Bilbao. En decembro de 1916 a tenente xeneral. En 1917 foi nomeado Capitán Xeneral de Galicia e pasou a reserva en 1923. Ver o traballo en PDF

Alberto A. A. (5ºC)

- Praza da Veiga - Eduardo Blanco Amor - Luís Braille - Mª Victoria Moreno

No traballo presentado por Iago sobre o rueiro de Pontevedra,  podemos aprender algunhas curiosidades de tres persoeiros/as e dun lugar:
- Praza da Veiga
- Eduardo Blanco Amor
- Luís Braille
- Mª Victoria Moreno

Rueiro de Pontevedra - Avenida de Vigo

Traballo presentado por Iris B. B (4ºA) durante o curso 2019-20

Rueiro de Pontevedra "Loureiro Crespo" - Marta C. G. (4ºC)

Clica na imaxe
Traballo presentado por Marta C. G (4ºC) sobre esta rúa de Pontevedra.

Ver máis rúas

domingo, 29 de marzo de 2020

O reino suevo de Galicia


Esta é a historia do primeiro reino medieval de occidente, pero tamén é un relato sobre como se fai a historia e sobre como nola contaron.